veder licht

Ik spreek heel regelmatig met mensen over de angst en negativiteit die heel veel mensen voelen. Een tijdje geleden sprak ik een psychologe die me vertelde dat ze , ondanks het behoorlijk heftige in haar werk, bijna overal om moest lachen en ze maakte zich hierover wel zorgen, ze dacht dat er iets mis met haar was.
Om elk triestig verhaal moest ze lachen, en ze schaamde zich te pletter voor haar reactie.

Het was zelfs zodanig beschamend dat ze zich soms even moest terugtrekken uit haar praktijkkamer om haar cliënt niet te beledigen.
Ze snapte er niets van, want bij elk triestig verhaal, werd zij vrolijker. Er bovenop merkte ze ook op dat , terwijl anderen ziek in bed lagen, van job moesten veranderen, of een scheiding doormaakten, haar leven vederlicht voelde.
Ze vroeg me hoe dit kon, wat er mis met haar was? Hoe kon zij zich nu zo licht en goed voelen, terwijl de wereld en de mensen om zich heen in een zware transformatieproces waren beland….
Ik kon haar wel begrijpen….terwijl de wereld in rep en roer is, voelde zij zich lekker in haar vel, voelde ze dat haar leven stroomde, haar praktijk draaide op volle toeren, een fijne partner …

Ik vertelde haar in eerste instantie dat ik haar bezorgdheid begreep. Ik had ook niet zoiets van ‘ Ik moet haar hier overtuigen dat ze goed bezig is ‘ , want de dame in kwestie was heel bewust. Bovendien had ze al langer een hele weg afgeleid op het vlak van persoonlijke en spirituele ontwikkeling en zag ik ook in haar reading dat ze het moeilijkste achter de rug had. Dat vertelde ik haar en met een opgeluchte zucht beaamde ze dit.
Dit zie ik dus ook vaker bij mensen die al langer hun levensweg bewandelen en al langer met hun transformatieproces bezig zijn. Het is niet omdat iemand de dingen of situaties in het leven “ lichter “ maken dat ze geen mededogen voelen of zich niet kunnen inleven, laat staan egoïstisch zijn.
Het is net het omgekeerde. Het betekent eigenlijk dat je het nut en de zin inziet van het loslaten van negatieve destructieve en noodlot voorspellende gedachten. Naarmate je meer ziel belichaamt, wordt het eenvoudiger om op te merken wanneer mensen vastzitten in het drama van het zich slachtoffer voelen.
Je kan de pijn van de ander duidelijk zien en voelen en tegelijk merk je ook op hoe ze met hun denken de pijn in stand houden, omdat ze denken dat dit bijzonder of speciaal is, in plaats dat ze zich met hun mooie ziel verbinden.
Als je het vanuit het juiste perspectief kan zien, ziet het menselijke drama er in relatie tot de werkelijke reikwijdte van de ziel behoorlijk lachwekkend uit…
Neem eens een situatie voor de geest waarin je bij jezelf plotseling kan zien hoe lachwekkend deze is, terwijl je er in eerste instantie een drama van maakte….als we dit meer doen , maken we onze reis veel lichter!
Misschien bevrijden we ons op die manier van de spanning die is ontstaan, omdat we onze reis al zo lang als zwaar, afschuwelijk benoemen en we nu eindelijk terugkeren naar de eenvoud van het ZIJN.
Als je momenten hebt waarop je dus echt kan lachen, lachen naar het leven, is het goed om daar je voordeel uit te halen en dat aan mensen te laten zien, dat het ook anders kan.

Het is zeker goed om bij jouw waarheid te blijven en anderen uit te nodigen die met je te delen en in die zin hoeft de dame in kwestie zich niet meer schuldig te voelen omdat ze zich helder en vederlicht voelt. Het kan wel wat vreemd voelen, maar kijk eens welke weg je al hebt afgelegd en hoelang je hier al mee bezig bent… met de nodige relativeringszin en dat niet alles kommer en kwel is geweest, maar dat het je denken was die je ervaring verzwaard had. Denk en voel je er ondertussen anders over?
Je hoeft dus helemaal geen afstand te nemen of te houden van mensen die het zwaar hebben, hoe groot het contrast met jouw leven nu ook is. Je hoeft je niet te schamen, niet schuldig te voelen. Dit hoor ik nogal eens aan de lijn… ‘ Ik durf niet tonen dat ik het goed heb nu, want mijn vriendin heeft het moeilijk, ik zou haar wel kunnen kwetsen hiermee ‘.
Het allergrootste geschenk dat je iemand die ‘ lijdt ‘ kan geven, is je onvoorwaardelijke liefde en support en de kennis en ervaringen die jij wellicht al hebt toegepast en het helpen veranderen van hun perceptie van hun lijden , problemen…
De dame in kwestie voelde zich beter na het gesprek, en ik was haar ook heel dankbaar voor haar eerlijkheid. Ik herinnerde me zelf een paar situaties, die voor de ander niet als leuk werden ervaren, maar waarin ik me echt niet kon inhouden met lachen, wat je niet moet verwarren met ‘ uitlachen ‘. Ik herinner me dat ik me ontzettend inspande om niet te lachen…en het me niet lukte. Ik schaamde me ook te pletter, verontschuldigde me uitvoering en maakte me hier ook zorgen over. Het waren situaties die achteraf gezien echt lachwekkend waren, en gelukkig zagen die mensen met wie ik dit deelde, ook in staat om in te zien dat de niet leuke situatie best vrij hilarisch was.
Wat de intensiteit van deze tijd betreft merk ik inderdaad dat heel wat mensen, cliënten heel mooi hun weg bewandelen, opgelucht vertellen dat ze uiteindelijk hun ladder aan hun muur hebben gezet en bovendien ook meer dingen kunnen relativeren en naar waarde schatten. Dankbaar voor de levens-ervaringen ongeacht onder welke vorm.

Het heeft dus te maken met hoe we kijken naar een situatie, een ervaring en niet zozeer met wàt de situatie op zich is. Tillen we aan iets zwaar, dan krijgen we het nog zwaar…tillen we er iets lichter aan, dan is een ervaring ook werkelijk lichter. Dat geldt voor mij, voor jou, voor iedereen die op weg is naar een werkelijk lichter leven, ondanks we best weten dat het best pittige transformatie proces voor de komende tijd doorgaat…en zoals ik bij een van de betere top wereldastrologen, Tom Kaypacha vernomen heb nog lekker doorgaat tot 2023.
Waarom zouden we dus wachten om het leven wat lichter te leven, niet zo zwaar aan onszelf te tillen, minder drama’s creëren of er nog bij-creëren, onze duistere kantjes die we bij de ander wel zien en gemakkelijk veroordelen, erkennen en veranderen op een positieve manier. Spiritualiteit in het leven integreren is toch uiteindelijk waarvoor we geboren zijn, dat zijn de afspraken die we voor geboorte afgesproken hebben en wij hebben in overleg met onze gids (en) afgesproken wie onze ouders zijn, onze familie, geboorteplaats, onze partners, onze levensloop, ons te leren vaardigheden / lessen , tot zelfs het moment waarop we en hoe we terug naar Huis keren. We hoeven niet meer door diepe dalen te gaan, we hoeven evenmin te verlangen naar hoge vluchten. Het is maar hoe we nu en in dit leven zelf in ons eigen leven willen staan en wat wij willen toevoegen aan het leven op aarde in plaats van voortdurend gespannen te focussen op wat we uit het leven willen halen.
‘ De weg omhoog, is de weg omlaag. De weg vooruit is de weg terug. Het innerlijke universum zit van buiten, maar het uiterlijke universum zit van binnen. ‘

R.A.Wilson

Liefs
Engelenmedium Mieke Moon Box 45 klik hier
www.miekecoigne.com

Zoek op de kaart